De aftrap van mijn seizoen was zoals gepland in Zurich tijdens de Diamond League. Beter dan dat kan eigenlijk niet. De weg hier naar toe is geen gemakkelijke geweest. De weg begon ongeveer een jaar geleden..

In Juli vorig jaar heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met mijn studie in Enschede en te beginnen aan de opleiding Bewegingswetenschappen in Groningen. Hierbij heb ik mij aangesloten bij Team 4 Mijl onder coach Guido van Weeren. De keuze was gevallen op het combineren van topsport met studie en dit keer zonder excuses van alles wat te maken. In de wintermaanden heb ik veel getraind en ging ik van 30km per week naar bijna 80km. Een klassieke runners knee kwam opzetten en na de uitstekende begeleiding kon ik na 2 maanden weer volop trainen. Dit deed ik dan ook op het trainingsweekend op Terschelling door het klimduinrecord van het team te verbreken. Misschien was dit voor mijn teamgenoten en de coach een bevestiging dat ik dat jaar wat speciaals ging neerzetten, maar ik had nog geen idee. Een kort trainingsblok later begon het indoor seizoen. In de wedstrijden in de aanloop naar het NK liep ik gestaag harder. Eerste wedstrijd werd een 2e plek achter Nils Pennekamp die solo naar 1.50.14 liep en mij achterliet met 1.51.56. Toch werd ik niet ongerust, want Nils kan ontzettend hard lopen, maar op een NK weet ik toch altijd ergens een extra vaatje energie te openen. Dit bleek uiteindelijk te werken en mijn eerste Nederlandsche titel was binnen in ook nog eens een tijd onder de 1.50! Zelf kon ik het haast ook niet geloven, maar ik weet dat ik een perfecte race liep.

De stap naar het outdoor seizoen was voor mezelf een hoge drempel. “Kan ik het kunstje van indoor nog een keer outdoor?” Geen tijd om daarover na te denken, want er moest hard getraind worden in Portugal.

Zweten en zwoegen onder de Portugese zon met je atletiek vrienden is voor mij nog altijd het ultieme vakantie gevoel. Op trainingskamp ben ik dus niet geweest, maar ik ben op vakantie geweest met het team. Met die mindset kwam ik ook terug in Nederland, want ik wilde laten zien wat ik waard was en dat was vooral voor mezelf belangrijk. In Hoorn liet ik zien dat ik outdoor hetzelfde kunstje kon als indoor. 1.48.51 op de klokken en 2 sec achter Robert Lathouwers. Niet slecht voor een groentje dacht ik. In mijn achterhoofd spookte de 1.47. Niet wetende dat ik 2 weken later die hele 1.47 zou overslaan en 1.46.46 zou lopen in een uniek veld op de FBK-games. De doorbraak van mijn sportcarrière. Hierdoor kon ik voor mijn eerste interland meteen naar het EK in Helsinki. Het NK werd niet meer het hoofddoel van het jaar, maar het EK. Het NK liep ik voor het eerst in mijn leven een echte boemelrace in de finale. Het tactische inzicht ontbrak mij op dat moment, maar op doorzettingsvermogen redde ik het om mijn positie achter Lathouwers te bevestigen en finishte als 2e op het NK outdoor. Mijn eerste senioren outdoor medaille. Het jaar ervoor werd ik nog kansloos 6e in de finale en liep Lathouwers ook naar de winst toe.

Het EK leerde mij veel. Dat wordt altijd geopperd en ik geloofde het niet altijd, maar het is toch waar. Je kijkt rond en er opent een wereld voor je. De concurrentie is niet alleen meer in Nederland. De concurrentie is niet alleen op de 800m. Overal zijn mensen die even hard of zelfs harder lopen dan jij zelf doet. Ik had kunnen denken: “Dat kan ik nooit.” Wat ik gelukkig dacht was: “Dat wil ik ook.” Deze reactie gaf mij de motivatie om vanaf nu alles te doen om topsporter te worden. Ik ben op de goede weg, maar topsporter ben ik nog niet.

De eerste stap naar topsporter is je gedragen als een topsporter. Hoe beter dit te leren dan afkijken van de besten. De olympische spelen van Londen waren hiervoor de uitgelezen kans. Ik heb 18 dagen in Londen gewerkt op het park in een restaurant om sfeer te proeven die er om zo’n groot evenement hangt. Erg indrukwekkend hoe de olympische spelen leven onder de mensen en hoeveel mensen enthousiast worden van sport. Op het moment dat ik Robert Lathouwers zijn series zag lopen op het grote scherm voelde dit ook voor mij speciaal. Ik sta op 300m afstand van het stadion waar de echte wedstrijd daadwerkelijk aan de gang is. En kriebelen deed het ook wel. 1.21 seconden zat ik zelf van dit limiet af. Voor mij dat jaar onhaalbaar, maar voor in de toekomst? 1 ding weet ik wel en dat is dat ik daar ook wil staan.

En de start van het seizoen begon weer in het Oranje.

Iedereen van ons team was onder de indruk van de omgeving waarin we ons verkeerden. Overal wereldberoemde atleten en je loopt daar gewoon tussen. Even proeven aan het leven van de beste atleten van de wereld.

Als je daar niet gemotiveerd door raakt weet ik het ook niet meer. De American Relay startte in het voorprogramma. Vlak voor de start werden alle toppers van de wedstrijd voorgesteld aan het publiek. Daar liep ik dan mijn sprintjes te doen tussen Yohan Blake en Christophe Lemaitre. De fluit ging en iedereen liep naar de wisselplaats toe. Nog even onder het afdak staan en plots zagen we dat de race al gestart was. Alle atleten van de 1e wissel inclusief mij moesten haasten om nog optijd op de wisselpositie te staan. De race was begonnen en ik moest 5×210 meter lopen. In het begin van de race liepen we 3e positie, maar zakten naarmate de race vorderde steeds verder terug. Mijn 3e en 4e 200m gingen erg goed en we schoven van de 6e naar de 5e positie op, maar verloren deze plek doordat ik bij mijn 1 na laatste wissel volop tegen een Italiaan opliep die aan het uitlopen was. Daarna kon ik pas het stokje overgeven en was 15 meter verloren. Dit konden we niet meer inhalen en na een zware inspanning finishten we met het Nederlandse team bestaande uit Bram Peters, Jorian Damen en ik als 6e in een tijd van ongeveer 6.34. Een uitstekend tijd aangezien Jorian Damen na de 3e 200m zijn hamstring waarschijnlijk heeft ingescheurd en deze tijd gelijk was aan de winnende tijd van het jaar daarvoor. We waren dan ook niet echt teleurgesteld en hebben vervolgens een super wedstrijd gezien. Tijdens de 800m zei Guido: “Wanneer ga ik daar een blonde krullenkop tussen zien lopen?” En het antwoord weet ik niet, maar ik weet wel dat ik ontzettend hard ga werken om ervoor te zorgen dat deze blonde krullenkop daar komt te lopen.

Dit jaar gaan we weer hard aan het werk en hopelijk kan ik de lezers van mijn website nog vaak blij maken met een verhaal over mijn topsport avontuur!

Aan alle atleten die dit lezen wil ik nog speciaal succes wensen met jullie trainingen en wedstrijden!

By | 2017-07-21T09:58:22+02:00 september 4th, 2012|Internationaal, Nationaal, Regionaal, Training|2 Comments