Na twee maanden blessureleed kon/mocht ik drie weken geleden voor het eerst weer hardlopen. Nog niet te veel en wel met een haklanding om mijn achillespees en kuiten zo veel mogelijk nog te ontlasten. Aangezien er een EK op het menu staat dit jaar hebben mijn coach en ik snel gekeken welke trainingen ik wel en niet aankon. Hieruit bleek dat ik veel al wel weer kon doen. Mijn trainingstijden werden de afgelopen twee weken steeds beter en daarom werd het tijd om mijn kunnen te testen op een echte wedstrijd. De Gouden Spike bleek hier ideaal voor.

Vooraf waren natuurlijk de zenuwen daar, maar dat is alleen maar goed. Een echte test moet onder echte omstandigheden gedaan worden en daar horen dus ook (helaas) zenuwen bij. Vanaf het startschot was ik goed weg en kon gelijk mijn plek achter de haas opeisen. Na een doorkomst van 54 sec liep ik nog behoorlijk easy. Na 500 meter wilde ik dan ook versnellen, maar twijfelde of ik de Haas links of rechts ging inhalen. Op 550m verliet de haas het veld en met een korte vertraging om niet daar tegenop te lopen versnelde ik daarna door naar de 600m.

IMG_0198

Na 600m was ontbrak echter de echte “Thijmen”. Normaliter versnel niet veel op het laatste stuk, maar vertraag ook meestal weinig. Dit was echter vandaag niet het geval. Onrustig keek ik naar de schaduw van Nils Pennekamp die vanaf de eerste meters zich al had vastgebeten in mijn spoor en met nog 100m te gaan zijn winst binnen wilde slepen. Hij kwam langszij en liep al iets voor me uit toen ik nog een laatste versnelling vond waardoor ik op 0.04 sec voor Nils de winst wist te behalen in een eindtijd van 1.50.16. Geen sensationele tijd, maar zeker een degelijke tijd waar ik mee verder kan.

Morgen kijk ik hoe mijn spieren voelen en hopelijk kan ik morgen weer verder werken aan mijn seizoen. Hierbij hoop ik toch zeker mijn vorm van het afgelopen indoor weer terug te krijgen!

By | 2017-07-21T09:58:22+02:00 juni 9th, 2013|Nationaal, Training|0 Comments